Is dat bij jullie ook zo?

Er wordt zo veel besproken en zo weinig gezegd.

Het valt me elke keer weer op, dat de spanningen, frustraties en onzekerheden die er ontstaan bij een zorgprofessional altijd draaien om de onuitgesproken zaken.

Onuitgesproken zaken die steeds weer worden gebagatelliseerd.
Want het is nu eenmaal zo.
Het stelde toch niet zo veel voor.
Het is al een paar keer geëvalueerd.

Het lijken kleine dingen:
de niet beschikbare collega,
de afspraak die niet wordt nagekomen,
het grapje dat eigenlijk geen grapje is.
Kleine dingen die zich blijven opstapelen en langzaam een hardnekkige onderstroom (Lees: een veelkoppig onderhuids monster) vormen.

Jezelf uitspreken doe je niet alleen voor jezelf.
Je spreekt je uit voor het grotere geheel.
Voor de batterij co-assistenten die nog komt,
die ene nieuwe collega in je vakgroep,
de kwaliteit en veiligheid van je patiënten

Heb jij de moed om niet meer te wachten tot een ander het doet en zelf verantwoordelijkheid te nemen?

Niet meer alleen te ventileren bij de koffieautomaat of pas op de gang buiten de vergaderzaal je mening met je beste collega te delen.
Maar je echt uitspreken.

🧩 Leiderschap is niet wie je bent, maar wat je doet als het moeilijk wordt.

Wil jij ook eens met je team onderzoeken hoe je op een verbindende manier met elkaar en anderen kan communiceren? Hoe je kan uitspreken in plaats van bespreken? Je kan me vinden via het contactformulier.