Een experiment

Er werd een workshop verplaatst.

Er was iets voorgevallen en de kostbare tijd, die de vakgroep had, moest nu worden besteed aan zakelijke onderwerpen.

De tijd die ze hadden om echt iets met elkaar te doen, een moment samen met het team, moest wijken voor strategie, voor oplossen.

Nu kan je denken: jammer van die workshop, maar dat is hun keuze. En dat klopt ook.

Tegelijkertijd is dit precies een afspiegeling van wat er keer op keer gebeurt in de zorg.

Want wat wordt er als eerst van tafel geveegd? Niet het budget, niet de targets, maar jij.

De tijd om echt te bouwen aan je team en aan jezelf, de tijd voor reflectie, de tijd om (opnieuw) richting te bepalen.

Die tijd is als eerste van tafel, omdat jij toch wel doorgaat.

Onder het mom van “dat is het beste voor de patiënt”, “ik kan het toch niet maken dat…” of “maar dan zijn wij straks de dupe”.

Dat is precies waarom het zo effectief is en het systeem blijft zoals het is, want de zorgprofessional vangt op, compenseert en houdt de boel wel overeind.

Ik vraag me regelmatig af wat als je niet zou opvangen?

Wat als je het probleem zou laten bestaan, het probleem laat waar het hoort.

Wat als je de boel gewoon laat instorten? Als een experiment.

Zolang je gaten blijft vullen, heeft niemand een reden om ze echt te dichten.

Het systeem gaat niet opeens wakker worden en besluiten dat jij prioriteit bent, dat zul je toch echt zelf moeten doen.