IJsbad anyone? Hell no, doe ik niet!
Een aantal weken geleden ben ik dus wel in een ijsbad gegaan. Ik was op een festival, het was heerlijk weer én er was dus de mogelijkheid om in een bad te gaan zitten met water onder het vriespunt. Vrij fris, niet mijn ding, ik ga liever in een sauna, was mijn eerste reactie. Vervolgens dacht ik: Dit is zo niks voor mij en zo out of my comfort zone (mega koukleum inclusief Raynaud vingers), dit ga ik gewoon doen.
Stond ik daar in mijn bikini naast het bad met mijn voeten is stukken ijs. Ik kreeg acute kramp in mijn tenen. Het deed me denken aan een zomer in Schotland waar ik probeerde te gaan zwemmen in de zee en bij één teen in het water rechtsomkeert heb gemaakt.
Rechtsomkeert wilde ik nu ook heel graag. Ik kom dat bad nooit meer uit, dit wordt zo koud waarom wilde ik dit ook alweer, ik heb nu al kramp in mijn kuiten, waren een paar gedachten die mij richting “handdoek in de ring” stuurde. Maar ik was ook wel heel nieuwsgierig en wilde zeker niet gaan afhaken (ik ben namelijk ook wel een beetje een winner) nu er al een aantal mensen, die er echt niet uitzagen als doorgewinterde ijsbadzitters, mij voor waren gegaan.
Ik ben er dus ingestapt en tot mijn nek in het water gaan zitten en ja het was t%#@us koud, ik kon niet bewegen en ademen…lastig. Ik weet niet precies hoe lang dit gevoel duurde, maar er kwam een moment dat het helemaal weg was en ik letterlijk lachend in dat bad zat.
Eenmaal eruit heb ik een paar vreugde sprongen gemaakt (hier zijn helaas geen opnames van) en yes, yes, yes geroepen.
Dit gevoel is dus precies wat ik met de nascholingen voor artsen wil bereiken. Een uniek programma aanbieden met elementen waar je eerste reactie “Hell no, niks voor mij” op is, maar waar je nadien van denkt, hoe gaaf is het dat ik dit heb meegemaakt.